Στην προετοιμασία του εδάφους ενόψει του νέου Συμφώνου Σταθερότητας και στην επιστροφή στη δημοσιονομική πειθαρχία εκτιμάται ότι θα επικεντρωθούν οι συστάσεις της Κομισιόν προς την Αθήνα στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού εξαμήνου. Προτεραιότητα είναι η επιστροφή σε πρωτογενή πλεονάσματα 2%-2,5% του ΑΕΠ από το 2024 και μετά.
Δύο εικοσιτετράωρα πριν τις εκλογές, τα πολιτικά κόμματα έχουν «απλώσει» τις ατζέντες τους για την οικονομία, χωρίς όμως να έχουν υπολογίσει τον «ξενοδόχο» των δημοσιονομικών κανόνων. Σύμφωνα και με τις προβλέψεις της Κομισιόν, η ελληνική οικονομία θα πρέπει να επιτύχει πρωτογενές πλεόνασμα της τάξεως του 2,5% το 2024.
Eκπλήξεις έκρυβαν για την ελληνική οικονομία οι εαρινές προβλέψεις της Κομισιόν καθώς προβλέπουν μεγαλύτερο πρωτογενές πλεόνασμα για φέτος, μέρος του οποίου μπορεί να μετατραπεί σε μέτρα στήριξης. Όμως από το 2024 τα πράγματα δυσκολεύουν, αφού θα πρέπει να γυρίσουμε σε σφιχτούς δημοσιονομικούς κανόνες.
Οι παράγοντες που μπορούν να οδηγήσουν το πρωτογενές πλεόνασμα άνω του 2% το 2023 και περίπου 1% του ΑΕΠ υψηλότερα ετησίως μέχρι το 2026, σύμφωνα με την ΕΤΕ.
Αξιοσημείωτη χαρακτηρίζει η BNP Paribas τη σημαντική βελτίωση των δημόσιων οικονομικών της που πέτυχε η Ελλάδα το 2022. Ο επενδυτικός οίκος αποδίδει την επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος στο επώδυνο πρόγραμμα προσαρμογής που εφαρμόστηκε στη χώρα, ενώ θεωρεί ότι το θετικό momentum του 2022 θα συνεχιστεί και το 2023.
Αισιόδοξες θεωρεί η Fitch κάποιες από τις προβλέψεις του Προγράμματος Σταθερότητας, όμως αναγνωρίζει ότι αυτές υπογραμμίζουν την ευρεία δέσμευση των αρχών στη δημοσιονομική σύνεση και ενισχύουν τη δική της εκτίμηση ότι το χρέος θα συνεχίσει να μειώνεται μεσοπρόθεσμα.
Χαμηλότερο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ της θα έχει η Ελλάδα από την Ιταλία το 2026, χάνοντας για πρώτη φορά ύστερα από 15 χρόνια τα αρνητικά πρωτεία στον τομέα αυτό, σύμφωνα με τα Προγράμματα Σταθερότητας 2023-2026, που υπέβαλαν οι δύο χώρες στην Κομισιόν την περασμένη εβδομάδα.
O «στενός κορσές» του Συμφώνου Σταθερότητας επιστρέφει, έπειτα από τέσσερα χρόνια αναστολής του, σε μεγαλύτερο ίσως «μέγεθος» από αυτόν του υφιστάμενου συμφώνου, αλλά πάντως με περιορισμούς στα περιθώρια δαπανών των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ενωσης.